پس از عید؛ چگونه دستاورد رمضان را نگاه داریم

عید سعید فطر را به شما نمازگزاران گرامی تبریک می‌گویم. در روایات، این روز روز جایزه نامیده شده است؛ اما جایزه را باید نگاه داشت. آن‌که در ماه رمضان با قرآن مأنوس شد و در فروردین آن را کنار گذاشت، جایزهٔ خویش را بر زمین نهاده است.

برای نگاه داشتن دستاورد این ماه، سه توصیهٔ ساده دارم. نخست آنکه روزهٔ مستحب را، هرچند ماهی دو روز، ترک نکنیم. دوم آنکه ارتباط با مسجد محله را که در رمضان برقرار شد، ادامه دهیم. و سوم آنکه انفاق را از حالت موسمی خارج کنیم و به عادتی ماهانه تبدیل سازیم.

در این ایام، صلهٔ رحم نیز اهمیت دوچندان دارد. دیدارهای نوروزی و عید فطر، فرصت جبران فاصله‌هاست. خویشاوندی که سال‌ها از او فاصله گرفته‌ایم، شاید منتظر یک تماس ساده باشد. قدم اول را ما برداریم؛ در این میدان، پیش‌قدم شدن نشانهٔ بزرگی است نه کوچکی.

خطبهٔ دوم را به مطالبه‌ای اختصاص می‌دهم که در ملاقات‌های مردمی این هفته بیش از همه شنیدم: کار. جوانان تحصیل‌کردهٔ شاهرود، به‌ویژه فارغ‌التحصیلان رشته‌های فنی، پرسش روشنی دارند: چرا در شهری با دانشگاه صنعتی معتبر، زمینهٔ اشتغال متناسب فراهم نیست. این پرسش پاسخ کارشناسی می‌خواهد، نه دلداری.

ظرفیت‌های شهرستان کم نیست. معادن، صنایع تبدیلی کشاورزی و موقعیت ترانزیتی، سه ستون روشن اقتصاد این منطقه است. اما میان این ظرفیت‌ها و رشته‌هایی که در دانشگاه تدریس می‌شود، پیوند مؤثری برقرار نشده است. نتیجهٔ این گسست، مهاجرت جوانان به کلان‌شهرهاست؛ مهاجرتی که سرمایهٔ انسانی شهرستان را می‌کاهد.

دفتر نماینده در اسفند گذشته جلسه‌ای با حضور نمایندگان دانشگاه و دستگاه‌های اقتصادی برگزار کرد. در آن جلسه بر تشکیل «میز تخصصی اشتغال دانش‌آموختگان» توافق شد، اما تاکنون تنها یک نشست از آن برگزار شده است. ما پیگیر تشکیل منظم این میز هستیم و از دستگاه‌های عضو می‌خواهیم نمایندهٔ ثابت و صاحب اختیار معرفی کنند. جلسه‌ای که هر بار با چهرهٔ تازه‌ای تشکیل شود، به نتیجه نمی‌رسد.

نکتهٔ دیگر، تسهیلات مشاغل خانگی است. گزارش‌ها نشان می‌دهد بخشی از متقاضیان در مرحلهٔ ضامن متوقف می‌شوند. این مانع، بارها در سطح کشور مطرح شده و راهکارهایی نیز برای آن پیش‌بینی شده است. از دستگاه متولی می‌خواهیم آمار دقیق پرونده‌های متوقف‌مانده در شاهرود را منتشر کند تا بدانیم مسئله در کجاست.

در پایان، از کارآفرینانی که در شرایط دشوار، کارگاه خود را سرپا نگاه داشته‌اند قدردانی می‌کنم. حفظ یک شغل، از ایجاد یک شغل کم‌اهمیت‌تر نیست. رسانه‌ها به این سرمایه‌گذاران کمتر می‌پردازند و این کم‌لطفی است.