روزه؛ مدرسهٔ همدلی با گرسنگان

در آخرین جمعهٔ ماه مبارک رمضان گرد هم آمده‌ایم؛ روزی که به فرمان بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، روز جهانی قدس نامیده شد. پیش از آن، چند کلمه دربارهٔ ماهی که در حال وداع با آن هستیم عرض می‌کنم. روزه تنها بازداشتن شکم نیست؛ مدرسه‌ای است که در آن طعم گرسنگی را می‌چشیم تا حال گرسنگان را بفهمیم.

کسی که یک ماه این درس را خوانده و در پایان ماه نسبت به همسایهٔ نیازمند خود بی‌تفاوت است، از این مدرسه چیزی نیاموخته است. در همین شهر، خانواده‌هایی هستند که آبرومندانه سکوت کرده‌اند و دست نیاز دراز نمی‌کنند. شناسایی این خانواده‌ها وظیفهٔ هیئت امنای مساجد محله است و نه فقط وظیفهٔ نهادهای حمایتی. مسجدی که از حال اهل محلهٔ خود بی‌خبر باشد، نقش تاریخی خویش را از دست داده است.

از ثمرات دیگر روزه، تمرین اراده است. انسانی که می‌تواند یک ماه در برابر حلال خویش خویشتن‌داری کند، در برابر حرام نیز توانا خواهد بود؛ به شرط آنکه این توان را پس از ماه رمضان رها نکند. بسیاری از ما در این ماه عادت‌های خوبی می‌سازیم و در هفتهٔ نخست شوال آن را از دست می‌دهیم. بکوشیم دست‌کم یکی از این عادت‌ها را نگاه داریم؛ تلاوت روزانه، صلهٔ رحم یا انفاق منظم.

از احکام پایان این ماه، زکات فطره است؛ حقی که بر گردن سرپرست هر خانواده قرار می‌گیرد. توصیه می‌کنم فطریهٔ خود را در همین محله و به دست نیازمندان همین شهر برسانید تا برکت آن در جای خود بنشیند. هیئت امنای مساجد و دفتر نماینده آمادهٔ جمع‌آوری و توزیع این وجوه هستند و گزارش آن نیز منتشر خواهد شد. فطریه عدد بزرگی نیست، اما وقتی از یک شهر گرد آید، گره چند خانواده را می‌گشاید.

و اما روز قدس. مسئلهٔ فلسطین برای ما مسئله‌ای عاطفی و گذرا نیست؛ مسئله‌ای است که با مبانی دینی و انسانی ما گره خورده است. سخن بر سر حق مردمی است که از خانه و زمین خویش رانده شده‌اند و سه نسل در آوارگی زیسته‌اند. هر وجدان بیداری، فارغ از دین و ملیت، در برابر این صحنه آرام نمی‌گیرد.

آنچه در ماه‌های اخیر بر مردم غزه گذشته است، در تاریخ معاصر کم‌نظیر است. بیمارستان و مدرسه و اردوگاه آوارگان، مکان‌هایی که در همهٔ قوانین بشری مصونیت دارند، هدف قرار گرفته‌اند. سکوت نهادهای بین‌المللی در برابر این صحنه، خود پرسشی است که پاسخ آن روشن است. ما انتظار داریم مجامع جهانی دست‌کم به تعهدات مکتوب خویش پایبند باشند.

آنچه امروز مسئلهٔ فلسطین را دشوار کرده است، پراکندگی جهان اسلام است. ملت‌های مسلمان در این موضوع یک صدا دارند، اما این صدای مشترک هنوز به تصمیم مشترک تبدیل نشده است. مجامع اسلامی باید از صدور بیانیه فراتر روند و سازوکار عملی برای حمایت از مردم آوارهٔ غزه تعریف کنند. تا آن روز، آنچه از دست ما برمی‌آید ادامهٔ کمک‌های انسان‌دوستانه و زنده نگاه داشتن این مسئله در افکار عمومی است.

حضور مردم در راهپیمایی امروز، اعلام موضع یک ملت است. این حضور هزینه‌ای برای کسی ندارد جز اندکی وقت، اما اثر آن در معادلات جهانی انکارناپذیر است. از خانواده‌ها می‌خواهم فرزندان خود را همراه بیاورند تا این مسئله به نسل بعد منتقل شود. مسیر راهپیمایی امسال از میدان امام تا مصلا اعلام شده و نماز ظهر جمعه در پایان مسیر اقامه خواهد شد.

در پایان، از خیرین و مجامع مردمی سمنان به سبب مشارکت در کمک‌های انسان‌دوستانه به مردم غزه سپاسگزارم. گزارش این کمک‌ها در دفتر نماینده موجود است و مسیر ارسال آن شفاف بوده است. شفافیت در کار خیر، خود بخشی از کار خیر است.