معلم؛ امانت‌دار نسل فردا

هفتهٔ گرامی‌داشت مقام معلم در پیش است و شایسته است سخن خود را با یاد این قشر آغاز کنم. معلم امانت‌دار نسل فرداست؛ امانتی که هیچ صنف دیگری با آن سر و کار ندارد. آنچه در کلاس درس ساخته می‌شود، سال‌ها بعد در اداره و کارگاه و خانه ثمر می‌دهد.

قدرشناسی از معلم، تنها به گل و لوح تقدیر نیست. معلمی که دغدغهٔ اجاره‌بهای خانه دارد، نمی‌تواند تمام توان خود را به کلاس بیاورد. در همین شهرستان، شمار قابل توجهی از معلمان از شهرهای دیگر می‌آیند و مسئلهٔ اسکان آنان سال‌هاست حل‌نشده باقی مانده است. این مسئله را نمی‌توان با توصیهٔ اخلاقی حل کرد.

از خانواده‌ها نیز انتظار می‌رود جایگاه معلم را نزد فرزندان خود حفظ کنند. نقدی که در حضور دانش‌آموز از معلم او مطرح شود، اثر تربیتی سال‌ها تلاش را از میان می‌برد. اگر نقدی هست، جای آن جلسهٔ خصوصی با مدیر مدرسه است.

در خطبهٔ دوم، سه مطالبهٔ بر زمین مانده شهرستان را طرح می‌کنم. میامی جمعیتی اندک و پهنه‌ای گسترده دارد و همین ویژگی، محاسبهٔ سرانه‌های کشوری را برای آن ناکارآمد می‌کند. معیار عدالت، سرانهٔ کشوری نیست؛ فاصلهٔ خانوادهٔ روستایی تا نزدیک‌ترین خدمت است.

نخست، مدرسهٔ روستای فرومد. ساختمان فعلی از نظر ایمنی تأیید نشده و پروندهٔ تخریب و نوسازی آن از سال ۱۴۰۲ گشوده است. خیر مدرسه‌ساز نیز اعلام آمادگی کرده، اما تعیین تکلیف زمین و صدور مجوزها طولانی شده است. وقتی خیر حاضر است و مانع اداری است، پاسخ‌گویی بر عهدهٔ دستگاه است.

دوم، درمانگاه بخش کالپوش. نبود پزشک مقیم در شب‌ها، خانواده‌ها را در موارد اورژانسی ناچار به طی مسیری طولانی می‌کند. در زمستان و با بسته‌شدن گردنه‌ها، این مسیر گاه ناممکن می‌شود. درخواست ما استقرار پزشک مقیم و تجهیز آمبولانس دوم برای این بخش است.

سوم، محور فرعی عباس‌آباد. روکش آسفالت این مسیر بیش از یک دهه است که تجدید نشده و در بارندگی‌های بهاری، بخشی از آن آبگرفته می‌شود. در بازدید میدانی مسئولان در ۱۴۰۴/۰۱/۲۷، قول بهسازی داده شد و ما این قول را ثبت کرده‌ایم. تا اجرای کامل، پیگیری ادامه خواهد داشت.

می‌دانم که منابع محدود است و همهٔ خواسته‌ها یک‌جا برآورده نمی‌شود. اما توقع ما اولویت‌بندی شفاف است: اگر امسال نوبت مدرسه است، همین گفته شود تا مردم بدانند سال آینده نوبت چیست. آنچه اعتماد را می‌فرساید، وعدهٔ مبهم است نه محدودیت منابع.