قناعت؛ ثروتی که تمام نمی‌شود

بندگان خدا! شما و خود را به تقوای الهی سفارش می‌کنم و امروز دربارهٔ صفتی سخن می‌گویم که در روایات ما ثروتی بی‌پایان خوانده شده است: قناعت. قناعت به معنای تن دادن به فقر نیست؛ به معنای رها شدن از مسابقه‌ای است که پایان ندارد. خانواده‌ای که الگوی مصرف خود را از چشم و هم‌چشمی می‌گیرد، هرگز به آرامش نمی‌رسد؛ زیرا همیشه کسی هست که بیش از او دارد. این مسابقه نه با افزایش درآمد تمام می‌شود و نه با تغییر خانه و خودرو.

تنها راه خروج از این چرخه، تغییر معیار است. کسی که معیارش رضای خداوند و آسایش خانواده باشد، زودتر به مقصد می‌رسد. ساده‌زیستی در سیرهٔ بزرگان دین انتخاب بوده است نه ناچاری؛ آنان توان زندگی مرفه داشتند و از آن چشم پوشیدند تا میان خود و مردم فاصله نیفتد. این درس امروز بیش از همه برای مدیران ما کاربرد دارد. مدیری که سبک زندگی‌اش با مردم منطقه‌اش فاصلهٔ آشکار داشته باشد، هرچه بگوید کمتر شنیده می‌شود.

در خطبهٔ دوم به مسئلهٔ ازدواج جوانان می‌پردازم؛ موضوعی که در شهرستان کوچک ما اثر آن زودتر از جاهای دیگر دیده می‌شود. آمار ثبت ازدواج در سرخه در دو سال اخیر کاهش نشان می‌دهد و سن ازدواج نیز بالا رفته است. این تغییر تنها یک عدد آماری نیست؛ آیندهٔ جمعیتی شهرستان را رقم می‌زند. ریشهٔ مسئله چندگانه است و ساده‌سازی آن خطاست: بخشی اقتصادی است و به هزینهٔ مسکن و تأمین جهیزیه بازمی‌گردد، بخشی فرهنگی است و از توقعات غیرواقعی در مراسم برمی‌خیزد و بخشی نیز به تردید جوانان دربارهٔ آینده مربوط است. هر سه بخش را باید هم‌زمان دید.

در بخش فرهنگی، کار از خود ماست. اگر بزرگان طایفه‌ها در سرخه تصمیم بگیرند مراسم را ساده برگزار کنند، در یک سال وضع تغییر می‌کند. سنتی که خود ساخته‌ایم، خود نیز می‌توانیم آن را اصلاح کنیم. مسجد جامع آمادگی دارد میزبان مراسم عقد خانواده‌هایی باشد که مایل به برگزاری ساده هستند.

در بخش اقتصادی اما مطالبه از دستگاه‌هاست. طرح مسکن جوانان در سرخه با کندی پیش می‌رود و شماری از متقاضیان واجد شرایط، بیش از دو سال در نوبت مانده‌اند. ما خواستار اعلام فهرست وضعیت پرونده‌ها و زمان‌بندی واگذاری زمین هستیم. همچنین از کمیته امداد می‌خواهیم سهمیهٔ جهیزیهٔ شهرستان را متناسب با فهرست متقاضیان بازنگری کند.