سال نو و حساب‌رسی پیش از حساب‌کشی

در آستانهٔ سال نو هستیم و رسم دیرین مردم ما در این ایام، پاکیزه کردن خانه و رفع کدورت‌هاست. این رسم، ریشه‌ای اخلاقی دارد و باید آن را پاس داشت. اما پیش از آنکه خانه را بتکانیم، خوب است پروندهٔ سال خود را مرور کنیم. حساب‌رسی امروز، از حساب‌کشی فردا آسان‌تر است.

محاسبهٔ نفس در سیرهٔ بزرگان، کاری روزانه بوده است؛ نه سالانه. آن‌که هر شب کارنامهٔ روز خود را می‌خواند، کمتر گرفتار انباشت خطا می‌شود. ما اگر نتوانیم این کار را روزانه انجام دهیم، دست‌کم در پایان سال از آن غفلت نکنیم. سه پرسش ساده کافی است: با خدا چگونه بودم، با خانواده چگونه و با مردم چگونه.

در این مرور، حق‌الناس جایگاه ویژه دارد. بدهی مالی، وعدهٔ عمل‌نشده و دلی که شکسته‌ایم، همه در این دسته می‌گنجند. پایان سال فرصت خوبی برای تسویهٔ این حساب‌هاست. کسی که با دل سبک وارد سال نو شود، بهار را جور دیگری می‌بیند.

در خطبهٔ دوم، از موضوعی می‌گویم که برای شهر ما هم فرصت است و هم دغدغه: گردشگری. شهمیرزاد در تعطیلات نوروز میزبان جمعیتی چند برابر ساکنان خود است. باغ‌های گردو، هوای معتدل و مسیرهای کوهستانی، این شهر را به یکی از مقاصد پرطرفدار استان تبدیل کرده است. این استقبال، در جای خود مایهٔ خرسندی است.

اما فرصتی که زیرساخت متناسب نداشته باشد، به‌تدریج به مسئله بدل می‌شود. کمبود سرویس بهداشتی عمومی، نبود پارکینگ سامان‌یافته در ورودی شهر و ضعف مدیریت پسماند در روزهای اوج سفر، از گلایه‌های هر ساله است. سال گذشته حجم پسماند رهاشده در مسیر ییلاقی، تصویر ناخوشایندی از شهر ما ساخت. این تصویر را خود ما باید اصلاح کنیم.

از دستگاه‌های متولی انتظار می‌رود پیش از آغاز تعطیلات، تمهیدات لازم را اعلام کنند و از ظرفیت گروه‌های جهادی و کانون‌های مساجد در مدیریت این ایام بهره بگیرند. جوانان ما در سال‌های گذشته در پاکسازی مسیرهای کوهستانی پیشگام بوده‌اند و این ظرفیت باید سازمان یابد. پیشنهاد مشخص ما، تشکیل قرارگاه نوروزی شهرستان با محوریت فرمانداری و مشارکت کانون‌های فرهنگی است.

نکتهٔ دیگر، حفظ حرمت اهالی است. میهمان‌نوازی از خوی مردم این دیار است، اما میهمان نیز وظیفه دارد حریم زندگی ساکنان را محترم بشمارد. از رسانه‌های استانی می‌خواهم در آستانهٔ نوروز به این نکته بپردازند. شهری که آرامش ساکنانش حفظ شود، مقصد بهتری برای سال‌های بعد خواهد بود.