انتظار؛ آماده‌سازی خویش، نه نشستن به تماشا

میلاد فرخندهٔ منجی موعود (عج) را به همهٔ مسلمانان و به شما نمازگزاران گرامی تبریک می‌گویم. شب‌های نیمهٔ شعبان در شهر ما همواره شب‌های چراغانی و دعا بوده است و امسال نیز هیئت‌ها برنامه‌های خوبی تدارک دیده‌اند. اما در کنار شادی، باید به معنای انتظار نیز بیندیشیم.

انتظار در فرهنگ اهل بیت (ع) حالتی منفعل نیست. روایات، منتظر را کسی می‌دانند که خود را برای یاری آماده می‌کند؛ نه کسی که دست روی دست می‌گذارد تا کار جهان به سامان رسد. منتظر واقعی امروز در محلهٔ خود امانت‌دار است و فردا هم خواهد بود. اگر کسی در داد و ستد امروز خویش دقیق نیست، ادعای همراهی با حکومت عدل، ادعای بی‌پشتوانه‌ای است.

از نشانه‌های انتظار درست، صبر است. آن‌که چشم به افقی دور دارد، از کندی مسیر دلسرد نمی‌شود. جامعهٔ منتظر، جامعه‌ای است که در برابر دشواری اقتصادی و فشار معیشتی، انسجام خود را از دست نمی‌دهد. این صبر به معنای سکوت در برابر کوتاهی مسئول نیست؛ صبر در پیگیری است، نه صبر در رها کردن.

خطبهٔ دوم را به موضوعی اختصاص می‌دهم که در دامغان دیگر یک مسئلهٔ فصلی نیست: آب. در تابستان گذشته چند نوبت قطعی در محله‌های شمالی شهر گزارش شد و در روستاهای بخش تویه دروار، تأمین آب شرب با تانکر ادامه داشت. مردم می‌پرسند چرا در شهری که سابقهٔ قنات و مدیریت سنتی آب دارد، امروز باید نگران آب آشامیدنی باشند. این پرسش، پرسش درستی است.

بخشی از پاسخ روشن است: افت سفرهٔ زیرزمینی و برداشت بی‌رویه. اما بخش دیگری از پاسخ به تصمیم‌های ماست. تخصیص پروانه‌های جدید در دشتی که ممنوعهٔ بحرانی اعلام شده، با هیچ منطق کارشناسی سازگار نیست. ما از دستگاه متولی می‌خواهیم فهرست پروانه‌های صادرشدهٔ پنج سال اخیر در دشت دامغان را در اختیار کارگروه استانی قرار دهد. شفافیت، نخستین گام اصلاح است.

در کنار این مطالبه، وظیفهٔ خود ما نیز هست. الگوی کشت در بخشی از اراضی با توان آبی منطقه همخوان نیست و تغییر آن جز با همراهی کشاورزان ممکن نیست. جهاد کشاورزی باید بستهٔ حمایتی روشنی برای این تغییر ارائه کند؛ کشاورز را نمی‌توان با توصیهٔ خشک به تغییر معیشت واداشت. اگر حمایت واقعی باشد، مردم دامغان در همراهی کوتاهی نخواهند کرد.

نکتهٔ پایانی دربارهٔ مصرف خانگی است. در بررسی الگوی مصرف شهر، سهم قابل توجهی از هدررفت به شبکهٔ فرسودهٔ داخل منازل بازمی‌گردد. اصلاح یک شیر چکه‌کن کار بزرگی نیست، اما در مقیاس یک شهر عدد بزرگی می‌شود. از هیئت امنای مساجد می‌خواهم در برنامه‌های خود به این موضوع بپردازند.